Θέλω να κρυφτώ στον χρόνο σου

Θέλω να σε σηκώσω απ'την καρέκλα σου
Να σε πάρω απ'το χέρι και να πάμε βόλτα.
Να δω στα μάτια σου την προσμονή, την έκπληξη, την κούραση και
την απογοήτευση.
Να νιώσω τον ρυθμό σου, τον χτύπο σου.
Τον αργό, τον γρήγορο..
Να περπατήσουμε πλαι στο ποτάμι
Να καπνίσουμε κοιτάζοντας τη θάλασσα και
να ακούσουμε το κύμα της.
Να σκοντάψουμε, να χαθούμε, να γελάσουμε, να κλάψουμε
και να πιούμε γύρω από τη φωτιά.
Και μετά να σε γυρίσω πίσω
Στην ίδια θέση, στην ίδια καρέκλα και στην ίδια στιγμή.
Θέλω να κρυφτώ στον χρόνο σου.

Σταγόνα

Είναι στιγμές που λόγια δεν έχεις.
Ένα βυθό έχεις και τόσα πολλά να πεις.
Είναι στιγμές που μια ρουφηξιά του απείρου αισθάνεσαι,
στην άμμο καρφώνεσαι
και βλέπεις τον καπνό να βγαίνει αβίαστα
από μια σταγόνα του ωκεανού.
Γυρίζεις πίσω,τρέχεις μπροστά
και καταλήγεις πάλι εκεί
...σ'ενα τετραγωνικό άμμου.
Πόσα παλάτια να χτίσεις και πόσα κύματα ν'αγγίξεις..
Πόσο ουρανό να κλέψω ακόμα
για να σε δω να χαμογελάς.
Να σε φιλήσω.Να σε βρω και να σε χάσω.
Είναι στιγμές που χίλια κομμάτια σπας
Πόσο να σιωπήσω ακόμα για να βρεθώ ξανά
σ'εκείνο το τετραγωνικό ;

Στα ράφια ,του κόσμου η αιτία

Άνοιξε ξανά το κουτί με τους κανόνες σου
κι αν έχει χαθεί κανείς ή έχει φθαρεί στις άκρες
τρέχα να πάρεις καινούριο.
Τα μεγάλα μαγαζιά είναι όλη μέρα ανοιχτά
Εκεί θα βρεις σίγουρα αυτό που ψάχνεις
γιατί πρέπει να το ψάχνουν όλοι.
Πλήρωσε πολλά σαν σωστός μαλάκας και
γύρνα σπίτι να τακτοποιήσεις ξανά τη μοναξια σου.
Δως της το χρώμα που γουστάρεις ,την υφή και το σχήμα
και ψάξε τώρα να βρεις την αιτία.
Άναψε όλα τα φώτα να θαμπώσεις τη σκιά σου
και αράδιασε όλους τους κανόνες μπροστά σου.
Θα σου πάρει ώρα να βρεις τον κατάλληλο..
Στο μεταξύ τράβηξε δυνατές ρουφηξιές απ'το τσιγάρο σου
και προσπάθησε να ξεχάσεις τι είχες θυμηθεί πριν το ξεχάσεις.
Νάτος!Πανέμορφος όπως πάντα!
Στήστον στον τοίχο τώρα , τακτοποίησε και τα υπόλοιπα
πίσω στο ντουλάπι , ίσιωσέ τον λίγο γιατί γέρνει ,
στείλε κι ένα φιλί στο απρόσμενο ερωτηματικό σου
και πέσε για ύπνο.Είχες δύσκολη μέρα.

Ο μύθος της Τετάρτης

Μόλις γκρεμίστηκε ακόμα ένας μύθος.
Τι κακό κι αυτό? Τουλάχιστον όταν ήσουν πιτσιρίκι δεν είχες τόσο έντονη την ξινίλα που σου αφήνει ο εγωισμός σου όταν χαλάει.Άλλωστε είχες και το άλλοθι της «άγνοιας» . Τώρα τι έχεις? Μια ηλήθια συνήθεια να τα «ξέρεις όλα» και όταν τα βρίσκεις σκούρα ,τη μόνη διέξοδο να γίνεσαι πάλι παιδί , μιας και που όλους μας συγκινεί ένα παιδί κι ας έχει 8 τόνους ρυτίδες,15 κιλά άσπρες –ως επί των πλείστων –τρίχες απάνω του,μυρωδιά από 5-20 χρόνια πιώματος και τσιγάρου και μια απεριόριστη ευγνωμοσύνη για όσα πρόλαβε-μετά κόπων- να κάνει πριν στροβιλιστεί στην άκρη του νεροχύτη.
Είναι που είναι σχεδόν αποτρεπτικό να κάνεις ενήλικα όνειρα-μη σε πουν και μαλάκα- είναι κι εκείνη η αίσθηση του μαλάκα που έχεις όταν κάτι δε σου βγαίνει εντός χρόνου.Είναι κι εκείνη η στιγμή που –γυρνάς απ’τη δουλειά και ενώ είσαι σταματημένος μπροστά μπροστά σένα κόκκινο φανάρι-τραβάς μια ρουφηξιά που διαρκεί τόσο πολύ όσο η σκέψη :”Τι κάνω ο μαλάκας?” και που ποτέ δεν παίρνεις απάντηση αφού –ένα περίεργο πράμα- πάντα εκείνη ακριβώς τη στιγμή ανάβει πράσινο και πατάς απότομα το γκάζι να προλάβεις μη σε πιάσει το επόμενο φανάρι και χρειαστεί να κάνεις την ίδια σκέψη…
Μόλις δημιουργήθηκε ακόμα ένας μύθος.